اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت چهل و هفتم :
به سمت سامیار رفتم و پرسیدم:
ــ سامیار! به نظرت دختر عجیبی نیست؟
سرش پایین بود، گویی در دنیای دیگری سیر می‌کرد. بار دیگر، بلندتر صدا زدم:
ــ سامیار، با توام!
او سرش را بالا گرفت. نگاهش، اما سرد بود، گویی میخواست چیزی را از من پنهان کند. هنوز ابروهایش در هم گره خورده بود و میان هزار فکر و خیال اسیر شده و در تقلا بود.
عصبانی بود یا نگران؟ نمی‌دانستم، ولی به هر حال آن چیزی ک
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0آفرین برفین امیدوارم حقیقت بزودی براش روشن شه حتی اگه شکش اشتباه باشه عالی من عاشق این رمانم خسته نباشید دلم تنگ شده بود برای این رمان